|
|
| |
|
| Φιλοσοφία και Θεωρία της Επιστήμης στην Υγεία Γιώργος |
|
«Η φιλοσοφία μιλάει για τα πάντα, μιλώντας για τον εαυτό της». «Η φιλοσοφία είναι ένα είδος βαμπίρ που για να τραφεί πρέπει να απομυζά το αίμα όλων των άλλων επιστημών». «Η φιλοσοφική κατάσταση είναι μια συνάντηση. Μια συνάντηση μεταξύ όρων που είναι ουσιαστικά ξένοι μεταξύ τους».
Η επιστήμη από την άλλη, μοιάζει να μην χρειάζεται συστάσεις: ούτως ή άλλως ζούμε στην εποχή της τεχνολογικής κυριαρχίας. Ωστόσο, οι σχέσεις επιστήμης και τεχνολογίας πολύ απέχουν από το να είναι αποσαφηνισμένες. Κι ακόμα, το εγχείρημα του θεωρητικού θεμελιωτισμού, της απόπειρας, δηλαδή, να παρασχεθεί ένα στέρεο θεωρητικό πλαίσιο για το τι είναι (και τι δεν είναι) επιστήμη, σήμερα βρίσκει ολοένα και λιγότερους θιασώτες. Ταυτόχρονα, η άνθιση των Νέων Επιστημών από τα τέλη του 19ου αιώνα, φαίνεται να κλόνισε ανεπανόρθωτα την πεποίθηση της belle époque για την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση και τους νόμους της και την βεβαιότητα των επιστημονικών ανακαλύψεων, καθιστώντας μια κάποια σχετικιστική ματιά αναπόφευκτη σήμερα και στις δυο διακριτές θεωρητικές παραδόσεις της Αγγλοσαξονικής φιλοσοφίας της επιστήμης και της Ηπειρωτικής επιστημολογίας.
Τι σχέση μπορεί να έχουν, όμως, όλα αυτά με την υγεία; Δεδομένου, μάλιστα, του γεγονότος ότι η υγεία παρά τις απόπειρες θετικού ορισμού της, φαίνεται να παραπέμπει σε μια αρνητικότητα, μια έλλειψη ή μια απουσία, φαίνεται αναπόδραστο πως κάθε απόπειρα κατανόησής της περνά αναγκαστικά από τον ορισμό της ασθένειας, της αναπηρίας, και, άρα, και της προσπάθειας επιδιόρθωσής τους. Κάτι που με την σειρά του θέτει σημαντικά προβλήματα για τον ορισμό αυτής της αρνητικότητας, της βιολογικής ή/και της κοινωνικής απόκλισης, αποκαλύπτοντας έτσι τη σημασία και το ρόλο της κοινωνικής ρύθμισης, της πολιτικής εξουσίας και της οργανικής ενσωμάτωσης και του εννοιολογικού πλαισίου της υγείας και της ασθένειας ως κατηγοριών και της ιατρικής ως επιστημονικής πρακτικής στον καμβά των κοινωνικών δομών και σχέσεων.
Φαίνεται, λοιπόν, ότι η υγεία και η επιστήμη, αλλά και η κοινωνία, αποτελούν όρους prima facie ξένους μεταξύ τους που, αναγκαστικά, όμως, συναντώνται με άλλοτε άλλης ποιότητας αποτελέσματα, συγκροτώντας έτσι, ένα ξεχωριστό πεδίο, αλλά και δημιουργώντας μια ξεχωριστή ευκαιρία φιλοσοφικής αναζήτησης και προβληματισμού.
Νικολαΐδης Ψυχίατρος, Διευθυντής Οικογενειακών Σχέσεων Ινστιτούτο Υγείας Παιδιού
|
| Επιστροφή |
|
|
|
|
|